یک بار یک جایی خوانده بودم که با عشق زندگی ات ازدواج نکن. وقتی این جمله را خواندم بیست سالم بود و گفتم عجب نویسنده خری! اگر با عشق ازدواج نکنی با چی باید ازدواج کنی. الان 15 سال از زندگی مشترکم می گذرد و فهمیدم این جمله را باید با زر نوشت و اول همه ی کتابهای درسی چاپ کرد.
عاشق زنم بودم. از خودم بیشتر دوستش داشتم. با هم که قرار داشتیم از شدت هیجان دل پیچه می گرفتم و دست هایم بی اختیار می لرزید. اما حالا چی فقط جر و بحث و مشاجره. الان من هم مثل همان نویسنده محترم می گویم با کسی که عاشق اش هستید ازدواج نکنید. با کسی ازدواج کنید که برایش احترام قائل هستید. کسی که ازش مطمئن هستید. کسی که 50 درصد حرف هایتان را بفهمد و برای 50درصد بقیه تلاش کند.
خانم بنده فقط سرگرم بچه هاست و دیگه وقتی برای شوهر محترمش که من باشم ندارد بقیه وقتش را هم با خواهر و مادرش می گذراند. آخه این درسته؟
پس چی با کسی که عاشق اش هستید ازدواج نکنید چون جلوی چشم هایتان عشق دوست داشتنی تان پرپر می شود.